Coś niepokoi Was w Waszym dziecku. Może w szkole skarżą się na zachowanie, w domu jest zupełnie inne. Może chowa się w pokoju i nie wychodzi do rodziny przy stole. Może nie chce iść do szkoły, ma wybuchy, koszmary, problemy ze snem albo z jedzeniem. Może mówi rzeczy, których nigdy wcześniej nie mówiło — o tym, że jest gorsze od innych, że nie chce żyć. Może po prostu „nie poznajecie" go od kilku miesięcy.
I teraz zastanawiacie się, czy iść z tym do specjalisty. Czy to już problem, czy „przejdzie samo". Czy psycholog wystarczy, czy potrzebny psychiatra. Czy nie zaszkodzicie dziecku samym pójściem.
Wizyta u psychiatry dziecięcego nie znaczy „etykiety na całe życie". To pomoc w zorientowaniu się, co się dzieje, i ustaleniu, jak najlepiej dziecku pomóc — czasem rozmową, czasem dalszą diagnostyką, czasem terapią, czasem niczym poza obserwacją.
W Cerebrum pomagamy dzieciom i młodzieży, prowadząc diagnostykę i leczenie u psychiatry dziecięcego oraz psychologa. Pomagamy też Wam — bo Wasza rola jako rodziców jest kluczowa.
Niektóre z nich brzmią pewnie znajomo. Inne — niekoniecznie. To nie jest lista do „zaznaczania", tylko mapa dla rodziców, którzy jeszcze nie wiedzą, gdzie się sytuują.
Trudności w szkole, problemy z koncentracją, „bystry, ale leniwy"
Dziecko ma świetny potencjał, ale w szkole nie idzie. Zaczyna dziesięć rzeczy, kończy dwie. Gubi rzeczy, zapomina, „odpływa". Nauczycielka sugeruje, żeby sprawdzić, czy nie ADHD.
→ [Diagnoza ADHD u dzieci i młodzieży]
Trudności w kontaktach społecznych, dziwne zachowania, sztywne rutyny
Dziecko nie reaguje na imię. Nie patrzy w oczy. Powtarza te same gesty, układa zabawki w rzędach, wybucha na każdą zmianę. Mówi mało, albo dużo, ale „inaczej". Macie podejrzenie autyzmu.
→ [Diagnoza spektrum autyzmu (ADOS-2) u dzieci i młodzieży]
Wybuchy, lęk, wycofanie, smutek, „nie poznaję go"
Dziecko ma napady złości, zamknęło się w sobie, jest płaczliwe albo agresywne. Może doświadczyło trudnego wydarzenia, może nic szczególnego się nie wydarzyło, ale coś się zmieniło.
→ [Psychiatra dzieci i młodzieży — pełna oferta diagnostyki i leczenia]
Problemy z jedzeniem — odmawianie, ukrywanie, kompulsywne objadanie
Dziecko (najczęściej nastolatek) zaczyna mieć dziwne zachowania przy stole. Schudło. Albo przeciwnie — kompulsywnie objada się w samotności. Liczy kalorie, ważyć się kilka razy dziennie.
→ [Diagnostyka i leczenie zaburzeń odżywiania]
Mój nastolatek mówi o samobójstwie
Pojawiają się myśli, wypowiedzi lub zachowania samookaleczające. To wymaga pilnej konsultacji. Zadzwońcie do rejestracji +48 535 350 400 — w razie konieczności umówimy wizytę w trybie pilnym. Jeśli sytuacja jest nagła i zagraża życiu — zadzwońcie pod numer 112 lub 116 111 (telefon zaufania dla dzieci i młodzieży).
Potrzebuję zaświadczenia psychiatrycznego dla dziecka
Do nauczania indywidualnego, do kształcenia specjalnego, do orzeczenia o niepełnosprawności, do wydłużenia czasu pisania matury.
→ [Zaświadczenia psychiatryczne]
Nie szkodzi. Nie musicie wybierać.
W Cerebrum zaczynacie od konsultacji psychiatrycznej dla dziecka — w trakcie której psychiatra:
- przeprowadza wywiad z Wami, rodzicami (pierwsza wizyta zwykle bez dziecka)
- pomaga nazwać to, czego doświadcza Wasze dziecko
- ustala, czy potrzebne są dalsze badania, terapia, leczenie — czy może wystarczy obserwacja
- proponuje konkretny plan działania
Pierwsza wizyta to rozmowa, nie zobowiązanie. Niczego nie musicie po niej decydować. Otrzymujecie informację, propozycję i czas na przemyślenie.
Tak — w przypadku diagnostyki dzieci pierwsza wizyta jest właśnie taka. Wywiad z Wami, rodzicami, bez dziecka. Rozmawiamy o tym, co Was niepokoi, zbieramy historię rozwoju dziecka. Dopiero kolejne wizyty obejmują dziecko.
Bardzo częsta sytuacja. Zacznijcie od wizyty dla siebie — zaplanujemy razem, jak rozmawiać z dzieckiem, jak je przekonać. Czasem skuteczne jest umówienie konsultacji „bez zobowiązań" — jednej rozmowy, po której nastolatek decyduje, czy chce kontynuować.
Decyzja o leczeniu farmakologicznym zapada po pełnej diagnozie i wspólnie z Wami. U dzieci leki włączamy ostrożnie, gdy są naprawdę wskazane. Często leczenie zaczyna się od psychoterapii, psychoedukacji, zmian w środowisku — a farmakoterapię dokładamy w razie potrzeby.
Diagnoza psychiatryczna nie pojawia się w żadnych ogólnych rejestrach państwowych — nie jest zapisana w PESEL, nie pojawia się w rejestrze sądowym, nie widzi jej automatycznie ani szkoła, ani przyszły pracodawca. Pojawia się tylko tam, gdzie sami ją przedstawicie (np. w poradni psychologiczno-pedagogicznej, jeśli wnioskujecie o orzeczenie). Wasza decyzja, czy z dokumentacji korzystać.
Zdarza się, i to nie jest porażka. Trudne emocje dziecka często mają korzenie w tym, co dzieje się wokół niego. To nie znaczy, że jesteście „złymi rodzicami". Jeśli zobaczymy, że pomocna byłaby praca rodzinna, terapia par lub wsparcie psychoedukacyjne dla Was — powiemy o tym wprost, bez oceniania.
Z dzieckiem do 16 r.ż. tajemnica jest podzielona — informujemy rodziców o stanie zdrowia, planie leczenia, ważnych decyzjach. Nie powtarzamy szczegółów rozmów, jeśli dziecko o to prosi (chyba że dotyczą zagrożenia życia lub zdrowia — wtedy zawsze informujemy). Powyżej 16 r.ż. nastolatek ma większy zakres tajemnicy lekarskiej. Zasady ustalamy na pierwszej wizycie, otwarcie, przy dziecku.
Część konsultacji może odbywać się online — szczególnie pierwsza rozmowa z rodzicami i wizyty kontrolne. Pierwsza wizyta z udziałem dziecka zwykle wymaga obecności w gabinecie, szczególnie u młodszych dzieci.
Najprostszy sposób — zadzwońcie do rejestracji Cerebrum pod numer +48 535 350 400. Pomożemy dobrać odpowiedniego specjalistę i typ wizyty.
Wizytę można też umówić bezpośrednio przez stronę internetową.